بزرگترین سایت تفریحی ایران

جشن سازه های آبی دیشب در شوشتر در تالار فرهنگ با حضور رئیس جمهور برگزار شد

(البته ما که ندیدیم ! منظورم اینه که تو سالن فرهنگ فقط مسئولان کشوری و استانی و تعدادی از مسئولان شوشتر بیشتر حضور نداشتند و اجازه ورود مردم به سالن رو نمیدادند در کل باز خوبه که حداقل این جشن برگزار شد.  خداروشکر ! ! ما که داشتیم نا امید میشدیم ولی ما انتظار جشن بسیار باشکوهی رو داشتیم نه یه جشن سرد و بی روح !)

در جشن سازه های آبی شوشتر علاوه بر رییس جمهوری و مسوولان کشور، مدیر و نماینده دفتر منطقه ای یونسکو در ایران، سفیران آلمان، عمان، سوییس، ترکیه، برزیل، مصر، کنیا، زلاندنو، زیمبابوه، اروگوئه، تاجیکستان، مکزیک، قطر و ترکمنستان نیز حضور داشتند.

>>> حاشیه

 گزارش خبرنگار اعزامی ایرنا ، باوجود پیش بینی نشدن دیدار مردمی در این سفر بدلیل گرما و کمبود وقت آقای احمدی نژاد مردم شوشتر و اطراف آن با در دست داشتن گل از ساعتها قبل از رسیدن رییس جمهور و هیات همراه در مسیر عبور هیات رییس جمهور جمع شدند و منتظر استقبال از آنان بودند.
هنگام نزدیک شدن رییس جمهوری به برگزاری این جشن جمع زیادی از مردم با حلقه زدن به دور خودرو حامل رییس جمهور در تلاش برای دیدار باوی بودند، این موضوع باعث شکستن تعدادی از نرده های حافظ بین خیابان و محل برگزاری مراسم شد .
رییس جمهور در مراسم جشن سازه های آبی شوشتر گفت: مایل بودم با مردم شوشتر دیداری صمیمی داشته باشد تا روح خود را در اقیانوس مواج مردم آن جلا دهم اما به دلیل کمبود وقت این دیدار به وقت دیگری موکول می شود.
در پایان مراسم نیز با توجه به گذشت ساعاتی از نیمه شب، مردم زیادی خودروهای رییس جمهور و هیات همراه را مشایعت کردند و نامه ها و درخواستهای خود را نیز تحویل هیات همراه رییس جمهور دادند.
استقبال و مشایعت خود جوش مردم از رئیس جمهوری و هیات همراه باعث شد تا مسیر محل مراسم تا فرودگاه دزفول به کندی طی شود.

برچسب ها: جشن سازه های آبی، جشن شوشتر، سازه های آبی شوشتر، عکسهای جشن سازه های آبی، شوشتر، رئیس جمهور در شوشتر، جشن با حضور رئیس جمهور کشور، دکتر احمدی نژاد، حاشیه جشن سازه های آبی، مردم شوشتر جشن، ثبت جهانی شوشتر،  

این کشتی بزرگترین کشتی کروز جهان است. و متعلق به ثروتمندترین زن اسرائیلی و مالک بزرگ‌ترین شرکت کشتی‌های کروز (کشتی‌های تفریحی ) در جهان و بانک پوعلیم ( بزرگ‌ترین بانک در کشور اسرائیل ) است.ساخت این کشتی ۲ سال بطول انجامید و توسط فنلاند انجام گرفت.این کشتی در فورت لادردیل در فلوریدا در آمریکا مستقر است

زن نمی دانست که چه بکند؛ خلق و خوی شوهرش از این رو به آن رو شده بود قبل از این می گفت و می خندید، داخل خانه با بچه ها خوش و بش می کرد اما چه اتفاقی افتاده بود که چند ماهی با کوچکترین مسئله عصبانی می شود و سر دیگران داد و فریاد می کند؟

جمله روز :  دنیا آنقدر وسیع هست که برای همه مخلوقات جایی باشد پس به جای آنکه جای کسی را بگیریم تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم.     ‏(چارلی چاپلین) ‏

* محبت و احترام به خود را

* محبت به همگان را

* مسؤولیت‎پذیری در برابر کارهایی که کرده‎ای

 

4- به خاطر داشته باش دست نیافتن به آنچه می‎جویی، گاه اقبالی بزرگ است.

5- اگر می‎خواهی قواعد بازی را عوض کنی، نخست قواعد را فرابگیر.

6- به خاطر یک مشاجره‎ی کوچک، ارتباطی بزرگ را از دست نده.

7- وقتی دانستی که خطایی مرتکب شده‎ای، گام‎هایی را پیاپی برای جبران آن خطا بردار.

8- بخشی از هر روز خود را به تنهایی گذران.

9- چشمان خود را نسبت به تغییرات بگشا، اما ارزش‎های خود را به‎سادگی در برابر آنها فرومگذار.

10- به خاطر داشته باش که گاه سکوت بهترین پاسخ است.

11- شرافتمندانه بزی؛ تا هرگاه بیش‎تر عمر کردی، با یادآوری زندگی خویش دوباره شادی را تجربه کنی.

12- زیرساخت زندگی شما، وجود جوی از محبت و عشق در محیط خانه و خانواده است.

13- در مواقعی که با محبوب خویش ماجرا می‎کنی و از او گله داری، تنها به موضوعات کنونی بپرداز و سراغی از گلایه‎های قدیم نگیر.

14- دانش خود را با دیگران در میان بگذار. این تنها راه جاودانگی است.

15- با دنیا و زندگیِ زمینی بر سر مهر باش.

16- سالی یک بار به جایی برو که تا کنون هرگز نرفته‎ای.

17- بدان که بهترین ارتباط، آن است که عشق شما به هم، از نیاز شما به هم سبقت گیرد.

18- وقتی می خواهی موفقیت خود را ارزیابی کنی، ببین چه چیز را از دست داده‎ای که چنین موفقیتی را به دست آورده‎ای.

19- در عشق و آشپزی، جسورانه دل را به دریا بزن.

سلام....

وقتی سارا دخترک هشت ساله ای بود، شنید که پدر ومادرش درباره برادر کوچکترش صحبت می کنند. فهمید برادرش سخت بیمار است و آنها پولی برای مداوای او ندارند. پدر به تازگی کارش را از دست داده بود و نمی توانست هزینه جراحی پرخرج برادر را بپردازد. سارا شنید که پدر آهسته به مادر گفت: فقط معجزه می تواند پسرمان را نجات دهد. سارا با ناراحتی به اتاق خوابش رفت و از زیر تخت، قلک کوچکش را درآورد. قلک را شکست، سکه ها را روی تخت ریخت و آنها را شمرد، فقط 5 دلار.
بعد آهسته از در عقبی خانه خارج شد و چند کوچه بالاتر به داروخانه رفت. جلوی پیشخوان انتظار کشید تا داروساز به او توجه کند ولی داروساز سرش شلوغ تر از آن بود که متوجه بچه ای هشت ساله شود. دخترک پاهایش را به هم می زد و سرفه می کرد، ولی داروساز توجهی نمی کرد، بالاخره حوصله سارا سر رفت و سکه ها را محکم روی شیشه پیشخوان ریخت.
داروساز جا خورد، رو به دخترک کرد و گفت: چه می خواهی؟
دخترک جواب داد: برادرم خیلی مریض است، می خواهم معجزه بخرم.
داروساز با تعجب پرسید: ببخشید؟!! دختـرک توضیح داد: برادر کوچک من، داخل سـرش چیزی رفته و بابایم می گویـد که فقط معجـزه می تواند او را نجات دهد، من هم می خواهم معجزه بخرم، قیمتش چقدر است؟
داروساز گفت: متاسفم دخترجان، ولی ما اینجا معجزه نمی فروشیم.
چشمان دخترک پر از اشک شد و گفت: شما را به خدا، او خیلی مریض است، بابایم پول ندارد تا معجزه بخرد این هم تمام پول من است، من کجا می توانم معجزه بخرم؟ مردی که گوشه ایستاده بود و لباس تمیز و مرتبی داشت، از دخترک پرسید: چقدر پول داری؟
دخترک پول ها را کف دستش ریخت و به مرد نشان داد. مرد لبخنـدی زد و گفت: آه چه جالب، فکـر می کنم این پول برای خرید معجزه برادرت کافی باشد!
بعد به آرامی دست او را گرفت و گفت: من می خواهم برادر و والدینت را ببینم، فکر می کنم معجزه برادرت پیش من باشد.
آن مرد ، دکتر آرمسترانگ فوق تخصص مغز و اعصاب در شیکاگو بود.
فردای آن روز عمل جراحی روی مغز پسرک با موفقیت انجام شد و او از مرگ نجات یافت.
پس از جراحی، پدر نزد دکتـر رفت و گفت: از شما متشکـرم، نجات پسرم یک معجـزه واقعـی بود، می خواهم بدانم بابت هزینه عمل جراحی چقدر باید پرداخت کنم؟
دکتر لبخندی زد و گفت: فقط

5 دلار

مرد کور

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود. روی تابلو خوانده می شد: �من کور هستم لطفا کمک کنید.�

روزنامه نگار خلاقی از کنار او می گذشت؛ نگاهی به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود.. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد، تابلوی او را برداشت، آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد. عصر آن روز، روز نامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی آن چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم؛ لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچ وقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده می شد:

 امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم !!!!!